ανάσα στις 11:06

η ανάσα που πετιέται ξαφνικά και τα ξεγυμνώνει όλα
αυτό το "φιού" που θα λεγε ένας σκιτσογράφος
η ανακούφιση, η επιστροφή στην πίστη, το μισό χαμόγελο που φανερώνει την προδοσία του εαυτού
όχι ακριβώς αναστεναγμός
είναι όλη εκείνη η κρυφή αγωνία και η πίκρα που δεν την αποκαλύπτεις πουθενά
και να σου ένα σημάδι πως τίποτα κακό δεν έχει συμβεί
εκπνοή με στόμφο
γιατί τα χείλη δεν ήταν έτοιμα γι αυτή την έκπληξη και αρνήθηκαν να κινηθούν
γέρνεις λίγο πίσω
αφήνεις την στάση άμυνας, χαλαρώνεις,
δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσεις να σαι σε εγρήγορση
αυτό το "δόξα τω θεώ είναι καλά"

πάλι εγώ

πάλι εδώ.
η θέα μου η ίδια
τα περαστικά αμάξια λιγότερα από άλλες φορές
και βροχή πολλή
και καπνός
όπως κάθε άλλη φορά

και τώρα το μόνο που θέλω είναι να κάνω μια γρήγορη κίνηση με το αριστερό μου χέρι
να έτσι
και να βάλω φωτιά στη βροχή
να αρχίσουν όλα να καίγονται αργά
και γρήγορα να χουν γίνει στάχτη

εξουδετέρωση, παράδοση, ανασυγκρότηση ηθικής

όταν κλείνω τα μάτια, είμαι μια οργή απερίγραπτη.
είμαι μια κραυγή που το εκτόπισμά της με εξουδετερώνει.
τρέχω (εγώ που δεν τρέχω ποτέ)
με τα μάτια κλειστά τρέχω και απλώνομαι ταχύτατα εμπρός
έχω την έκφραση του δρομέα στο πρόσωπό μου.
είναι, νομίζω, η ιδέα μου για την λύτρωση το τρέξιμο
(εμένα που δεν τρέχω ποτέ)

νιώθω να αδειάζω
και πάνω που πάω να γεμίσω να αδειάζω ξανά,
να μην μπορώ να συγκρατήσω το τρέμουλο στα χέρια
-που ανακλά το τρέμουλο στη σκέψη-

συνεχίζω να μη θέλω να μιλάω πια αλλά κανείς δεν το παίρνει στα σοβαρά
συνεχίζω να θεωρώ ιδανικό πρωινό αυτό που ξεκινά με σένα κουρνιασμένο δίπλα μου