μισοτελειωμένες ιστορίες

μισοτελειωμένες ιστορίες που με κάνουν να νιώθω σαν Πηνελόπη, στην αναμονή πλέκοντας
ξεκινώντας και ξηλώνοντας πράματα ξανά και ξανά
κατ' επανάληψη

καλή αρχή
να προσέχεις
πότε φεύγεις
τι θα πάρεις μαζί σου

λέω εγώ

και σεις:
όταν γυρίσω θα
θα τα πούμε σε ένα χρόνο
θα σου στείλω όταν

πίσω στη Θεσσαλονίκη το πλέξιμο πάει αρκετά καλά. έχω κάποια παράπονα αλλά το δουλεύω γενικά.
δεν είναι αλήθεια πως σας περιμένω όλους όντως πίσω. δεν είμαι σίγουρη τι θα έκανα εάν γυρνούσατε (κι αν γυρνούσατε όλοι ταυτόχρονα;) και μ αναζητούσατε. ξέρω όμως πως το μοτίβο αυτό κάτι έχει αφήσει πάνω μου. και μόνο η αποκάλυψή του δηλαδή.

και η υπόνοια πως όλο αυτό μπορεί να σημαίνει κάτι για μένα αντίστροφα

στις ελάχιστες συζητήσεις που έχουμε κάνει
σε κοιτώ στα μάτια
καθρεφτίζω με όλο μου το θάρρος την ψυχή μου
αφήνω τις σελίδες μου στη διάθεσή σου

αυτά που διαβάζω σε σένα
μου δίνουν εντυπώσεις που
ποτέ δεν πραγματοποιούνται
άκαυτα φράγματα επικοινωνίας

γι αυτό και μείναμε με τις ελάχιστες συζητήσεις
εγώ με το θάρρος μου
και συ με τα μάτια μου
ως εκεί έφτασε η αμοιβαία μας εκτίμηση

κάτι υπερφυσικό που ενώνει δυο ανθρώπους
αλλά ίσως έτσι το αντιλαμβάνεται μόνο ο ένας

σε σκέφτομαι 





κάνω μακροβούτι στην αγκαλιά σου και σε σφίγγω 
τυλίγομαι γύρω σου και μπήγω τα νύχια μου στην πλάτη σου
θέλω να σκάψω πιο βαθιά 
θέλω να μπω πιο βαθιά 
να σε μαγέψω

να χω τη φωνή σου να με γδύνει το ξημέρωμα 
σα να μαδά τουλίπα. πέταλο πέταλο 
να χορεύω στον ρυθμό των παλμών σου
και άλλα πιο πικάντικα 

τι σου βρίσκω στην τελική δεν ξέρω μα θέλω να μαγευτείς 






και όσο για μένα, όπως είπε και ο Κάφκα:
Δε γνωρίζω το περιεχόμενο,
δεν έχω το κλειδί,
δεν πιστεύω σε φήμες,
όλα είναι κατανοητά
γιατί είμαι εγώ .

αταξία

όσο χορεύεις πλάι μου
το άτακτό μου χέρι
θέλει να περάσει μέσα από την μπλούζα σου
και να σε χαιδέψει

το άτακτό μου χέρι το κάνει ενίοτε αυτό:
να θέλει δηλαδή
χωρίς καθόλου σκέψη
να σας χαιδέψει
γλυκά πάντα


του είπα μου ξυπνάς τρυφερά ένστικτα 
είχα πιει αρκετά για να πω κάτι τέτοιο
και να αφήσω το χέρι μου να του χαϊδέψει την πλάτη
ω να σου γαμήσω. τα χέρια σου είναι κρύα!
λες και έχει σημασία


όσο μιλάς για τα πράματα που σε παθιάζουν
και για εκείνα που σε προβληματίζουν
μας συνοδεύει το πιο όμορφο σάουντρακ
και δεν ξέρω τι από τα δύο μας έχει γοητεύσει
-εμένα και την αφή μου δηλαδή-
οι μουσικές σου επιλογές ή οι παθιασμένες σου λέξεις
ή η φωνή παραμυθά που πού και πού χρησιμοποιείς
και κοιταζόμαστε στα μάτια
και δεν γίνεται τίποτα



3 βδομάδες αργότερα
έχω ακόμη ένα σημάδι να μου θυμίζει
ότι φτάσαμε πολύ κοντά
στο να γεφυρώσουμε την ελάχιστη απόσταση ανάμεσά μας
με τα ίδια μας τα κορμιά
στο να μεταφέρουμε αυτό τον ηλεκτρισμό
σε κάτι πιο θερμό και σωματικό

που είναι στο κάτω κάτω και απόλυτα φυσικό
και δεν καταλαβαίνω γιατί το αποφεύγεις
και μένω να χαζεύω το μεταξύ μας χάσμα
να μην μ απασχολεί και πολύ
και να μ απασχολεί ταυτόχρονα 

χάλια~

χάλια
αυτές οι ώρες που περνούν είναι χάλια
κάθε λεπτό απραξίας στη μεταξύ μας κατάσταση

αγαπητό μου ημερολόγιο,
έχω να τον δω περίπου μια βδομάδα

η ομάδα στήριξης στην καταπολέμηση του εθισμού
έχει γίνει μια χορωδία σοκολατί καλλονών
που μου τραγουδάνε
400 μέτρα 6 λεπτά περπάτημα
δεν έχεις μάθει ακόμη το δικό σου μάθημα

και στροβιλίζεται το κεφάλι μου
σα να το ριξα πάλι στη χέστρα και να πάτησα το καζανάκι

και ίσως το χειρότερο απ όλα τα υπόλοιπα σκατά που συμβαίνουν σε αυτή την υπόθεση
είναι ότι καμιά μουσική δε φαίνεται να ταιριάζει
ούτε για να σε θυμίσει
ούτε για να με κάνει να νιώσω χειρότερα
ούτε για να νιώσω καλύτερα

η παράκρουση μου για σένα δεν έχει σάουνττρακ

22

σε παρακαλώ άσε με
σε παρακαλώ επίτρεψέ μου να φιλήσω την καθημερινότητά 
να ξεδιπλωθώ στα μήκη και τα πλάτη της πόλης και του κόσμου
πεινάω για μια φωτογραφία σαν κι αυτή
μένω ξύπνια για μια ανάμνηση σαν κι αυτή
φοβάμαι τους ανοιχτούς δρόμους και τα άγνωστα νερά
μα σε παρακαλώ πάρε το χέρι μου από δω

στην τσίτα
τον μπούλο
στ αρχίδια μας
κουκούλα, τσιγάρο, αλκόλ, κλάμα
σε εμβρυακή στάση
(ερωτική) απογοήτευση
το κινητό ως σκανδάλη
βαβούρα
δε με χωρά ο τόπος
έξω
μέσα
ούτε μόνη ούτε με παρέα
τηλέφωνα
νεκρές οθόνες
μπορώ
δε μπορώ
καύλα
σώμα
ύπνος
σχέδια
ιδρυματοποίηση
κατανόηση
μοναξιά
όλα στο μυαλό
επίσης
μόνο
παραίτηση
εξουθένωση ως την καταβολή

η ετοιμότητα ως αρετή

η ετοιμότητα ως αρετή

τα γυμνά πόδια

οι φίλοι

οι μικρές ώρες

η φλοκάτη

το ράντσο

κάθε λεωφορείο

ο,τι μας φέρνει πιο κοντά και ταυτόχρονα το κύμα που μας απομακρύνει

Φλεβάρης

1. Δίνω ρεπό στον εαυτό μου από την καθημερινότητα
2. Η απεργία μου έκατσε καλά- Το κεφάλι μου θα σπάσει
3. Θα με πάρει ο ύπνος στον καναπέ
4. Δεν την παλεύω. Φυσάω και ξεφυσάω. Πάντα τα αγόρια είναι καλύτερη παρέα.
5. Όλως παραδόξως καλύτερα. Μελαγχόλησα λίγο μόνο πριν τον ύπνο
6. Μπορώ να καπνίζω για πάντα. Μακάρι να μπορούσαμε να καπνίζουμε στα σούπερ μάρκετ
7. Σαββατοκύριακο ήταν αυτό;
8. 00011001
9. Μια πολύ καλή μέρα
10. Δεν θέλω να προσπαθώ πολύ γενικά-
    Δεν λειτουργώ καλά υπό πίεση-
    Δεν έχω όρεξη να πιω τίποτα
11. Μια ταινία ακόμα. Γνωστοί-Άγνωστοι
12. Εμπειρίες στο γυναικολογικό. Τσιγκουνεύομαι. Ακούω πανκ. Ζητάω φιλτράκια κι αναπτήρα
13. Ήθελα να πιω έναν καφέ στον ήλιο-
    έπεσα.
14. Αναμονή. Garage. Ραψ στη Ροτόντα
15. Δεύτερη Κυριακή γιατί μία δε μου έφτασε
16. Θα θέλαμε πολύ να παίξουμε μια ξερούλα
17. Θα συνεχίσω να μην κάνω και πολλά και να κοιμάμαι έξω σαν σίγμα τελικό και να μην γκρινιάζω δυνατά που δεν έχω πάπλωμα και να μην αγκαλιάζω
18. Υπόνοια επιστροφής στην πραγματικότητα. Ευκαιρία κοινωνικοποίησης. Τώρα ξέρω πάνω από 10 νέες φάτσες. Ίσως είμαι αλλεργική
19. Αποχή από τους συμβιβασμούς (για 1 νύχτα)
20. Aftermath. Ιδρυματοποίηση. Λόξα. Εγκλεισμός. Κουλ αυγά
21. Όλυμπος
22. Να την κάνω από δω μέσα
23. Τα ίδια
24. Τα ίδια 
25. Τα ίδια
26. Ευχάριστη στιγμιαία ικανοποίηση φετίχ
27. Ξένες βεράντες
28. Δεν ξέρω πώς να νιώσω στο εργασιακό μου περιβάλλον
29. Πόση ώρα γελούσαμε;

μεταξύ μας, η μάνα ξέρει.
η μάνα δεν είναι τρελή.
μπορεί να διαβάσει τα πάντα σε μια έκφραση του προσώπου του παιδιού της.
μπορεί απ τον τόνο της φωνής να καταλάβει.
αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό για το αντικείμενο της πιο συνεπούς μελέτης της
τότε για τι πιστεύετε πως μπορεί να το κάνει;
ας μην κοροϊδευόμαστε 

οι καλές πετσέτες και οι καλοί άνθρωποι

η μια μου γιαγιά είχε πάντα στο σπίτι της πράματα που δεν χρησιμοποιούσε ποτέ και που εμείς οι υπόλοιποι δεν έπρεπε να τα πειράζουμε ποτέ.

για παράδειγμα, είχε κρεμασμένες στην κουζίνα 2-3 πετσέτες που δεν έπρεπε να τις πιάνουμε ούτε να σκουπίζουμε τα χέρια μας με αυτές ούτε τα πιάτα. τίποτα.

ήταν οι καλές της πετσέτες.

αντίστοιχα είχε κι άλλα "καλά" πράματα που απαγορευόταν να αγγίξουμε.

μπορούσαμε όμως να τα κοιτάμε.

μιας που ανέφερα σαν παράδειγμα τις πετσέτες να πω και το ότι εγώ πάντα σκούπιζα τα χέρια μου σε αυτές και μάλιστα όχι κρυφά. χαμογελούσα πλατιά και κοιτούσα τη γιαγιά στα μάτια ενώ το έκανα.

ωρυόταν φυσικά αλλά ως εκεί.

με τον καιρό το συνήθισε.

λοιπόν, υπάρχουν σίγουρα και άλλες γιαγιάδες εκεί έξω που το κάνουν αυτό και παππούδες και πιο νέοι και έφηβοι και οποιασδήποτε ηλικίας και φύλου άνθρωποι.

υπάρχουν όμως κι εκείνοι που εφαρμόζουν το σκεπτικό αυτό (του καλού αντικειμένου) όχι σε αντικείμενα αλλά σε άλλους ανθρώπους.

ενώ οι πετσέτες κατά πάσα πιθανότητα δε νιώθουν τη διαφορά ανάμεσα στο να κρέμονται απλά και το να κρέμονται και να λερώνονται και να βρέχονται και να πλένονται και να σιδερώνονται και να μένουν στο συρτάρι και να ξανακρέμονται στην κουζίνα'

οι άνθρωποι νιώθουν ο,τι χάνουν.

όποια στιγμή, συγκίνηση, κουβέντα, εμπειρία θα μπορούσε να ζήσει ένας "καλός" οτιδήποτε

την νιώθει πάνω του από την ανάποδη. 

προστίθεται πάνω του, ναι. αλλά με αρνητικό πρόσημο.

να, εδώ, περιμένω να γεννηθώ 

μου δίνει απροσδιορίστου είδους κέικ για να με καλοπιάσει

στην κολομβία και την άνω πόλη

Σε προκάλεσα να γλύψεις τη χυμένη ρακή απ' το τραπεζάκι του μελλοντικού στεκιού μου.
Απ' όλους τους φίλους σου εκεί μέσα μόνο εγώ άξιζα την προσοχή σου. Οι υπόλοιποι έπαιρναν ένα γρήγορο νεύμα.
Μετά, σε κάλεσα σπίτι να σου δείξω τη συλλογή μου από σελιδοδείκτες.
Τους μελέτησες όλους έναν έναν.
Ήταν αδιέξοδο.
Δεν πήγες ποτέ για "σβήσιμο" στον Άρη.
Έκανες να με γαργαλήσεις.
Το αδιέξοδο έγινε διασταύρωση
και πήραμε και οι δυο τη σωστή στροφή.

ας κάνουμε τα πάντα φέτος

μια στατιστική

είναι η δεύτερη βδομάδα που δε μοιράζομαι τη θλίψη μου μαζί σου. κ απορώ πώς δε με πιάνεις από τους ώμους και δε με ρωτάς τι έχω, ταρακουνώντας με. δε σε έβαλε ποτέ σε σκέψεις το γεγονός ότι μόνο κλαίω και συμφωνώ τελευταία; δεν αναρωτήθηκες τι με πιάνει και βάζω τα κλάματα ενώ κάνουμε έρωτα;

αν βγω στο δρόμο και ρωτήσω 100 άτομα για σένα, ξέρω τι θα μου πουν'
αν βγεις στο δρόμο και ρωτήσεις 100 άτομα για μένα, ξέρω τι θα σου πουν..
κι όμως μαζί φτιάξαμε μια στατιστική.
μια προβλέψιμη λούπα
που μοιάζει σα θεατρική παράσταση
-επαναλαμβανόμενη θεατρική παράσταση-
Όλοι ξέρουν την πλοκή και το τέλος. Όλο και λιγότεροι έρχονται να μας δούνε. Μονάχα οι ηθοποιοί διαφέρουν από παράσταση σε παράσταση. Απλά κουράζονται όλο και περισσότερο.

Είμαστε το αποτέλεσμα έρευνας του τάδε πανεπιστημίου.
Καταφέραμε να εξουδετερώσουμε τις μαγείες μας.
Μαζί δεν είμαστε εμείς.

@

γενικότερα

• ό,τι και να λέει η συνταγή για κέικ, εσείς να βάζετε βανίλια αλλιώς θα μυρίζει το αυγό
• κλείνετε πού και πού την τηλεόραση
• όταν βρέχει μη φοράτε πάνινα παπούτσια, θα ποτίσουν
• να ξεπλένετε τις συσκευασίες πριν τις πετάξετε στην ανακύκλωση
• όταν κάτι σας ενοχλεί αντί να κάνετε "τσουκ" και να παίρνετε φάτσα αηδίας, δηλώστε την ενόχλησή σας με λέξεις, φράσεις, προτάσεις. απλό

ΚΑΛΗΜΕΡΑ :)