φαντασίωση στις 12 παρά 20

νύχτα Δεκέμβρη

το σκηνικό είναι στημένο από την πλευρά μας

σου πλέξαμε αυτή την παγίδα που οδηγεί

στο μυστηριακό στέκι μας με τη σκοτεινή μουσική επένδυση

μπαίνεις για να βρεις την παρέα σου

βρίσκομαι μαζί τους

το βλέμμα αναγνώρισης κρατάει ένα δευτερόλεπτο 

βαρύ

εκτενές

ηλεκτρισμένο σε κάθε έδρα του

τα λόγια από δω και πέρα είναι γιρλάντες

κάλυψη όσων θα θέλαμε στ αλήθεια να λέμε

πίσω από το δάχτυλό μας είναι βολικά

ιδανικά, οι αγκώνες μας ακουμπιούνται

τάχα προσπαθώ να μην φυσώ τον καπνό προς το μέρος σου

θα βρεις την ευκαιρία να αναφέρεις κάτι 

μια λεκτική γέφυρα μεταξύ των κροτάφων μας

το καταλαβαίνω

καταλαβαίνεις πως το καταλαβαίνω

και ως εκεί

η παράσταση που ανεβάζουμε μπορεί να πάρει απρόσμενη τροπή

αν μείνουμε οι δυο μας να καλύψουμε το κενό της σιωπής

ντυμένης με μελωδίες που μας κρατούν νηφάλιους

χειρότερα

φοράς την πανοπλία σου

κι έχεις έρθει προετοιμασμένος να αμυνθείς σθεναρά

ώστε να μην επαναληφθεί το φιάσκο

της μέρας που μάθαμε λίγο περισσότερο ο ένας τον άλλο

και ως εκεί

και οι κομπάρσοι

άλλοτε να εμπλουτίζουν τη νύχτα

και την κυοφορούσα συντροφιά μας

με αβολότητα

άλλοτε με αντιπερισπασμούς

ακούω τη φωνή σου να φτάνει από τα βάθη ενός πηγαδιού

με προορισμό το εσωτερικό του κεφαλιού μου

βλέπω

τα μάτια σου να κρατούν σημειώσεις

δεν ακούμε καλά ο ένας τον άλλο 

και πρέπει να έρθουμε πιο κοντά

νιώθω ότι ο αέρας ανάμεσά μας δεν υπάρχει

και πάλι ξέρω ότι το κάλεσμα μπορεί να οδηγεί κάπου μαγικά

μα ως εκεί

σκορπιστείτε

στείλε μου ένα ηχητικό μήνυμα. θέλω να μπορώ να σ ακούω


και θέλω να μη συμφωνείς στο να τα ξαναπούμε τυχαία
να μην είσαι κότα δηλαδή


και να μην αναπολώ την έλξη των αυρών μας όταν μιλούσαμε πλάι πλάι


ή την ανακούφιση του μαλακού σου σώματος κατά το αγκάλιασμα

και του χρόνου

οι γωνιές της πόλης θα θυμούνται
και ειδικά η αγίας σοφίας ολόκληρη σαν οδός
θα γελάει με το στόρι μας
και θα περιμένει να ξαναπιάσει τα ποπ κορν 
για να μας παρακολουθήσει σε μια λειψή προσπάθεια επικοινωνίας
με πολλές αχρείαστες άμυνες
και φλύαρη γλώσσα του σώματος 

μη βαρυτικά και άχρονα

άλλο ένα βράδυ  σ αυτό το μπαλκόνι
τζιτζίκια με μαντρουγκάδα
ένα φως αναμμένο στο διαμέρισμα στο βάθος τη γειτονιάς
πώς χορεύει αυτό το φυτό με το αεράκι!

η αποψινή φαντασίωση είναι ένα τραμπολίνο σε κάποια αυλή
με θέα τ αστέρια
και σένα
είμαστε τόσο χαζοί
που θα βρίσκαμε να κάνουμε κάτι
καθόλου x rated
αλλά ψυχικά ευχάριστο
θα φτιάχναμε ένα συμπαντάκι ζεστό
να χουμε να αναπολούμε τα μοναχικά και καταθλιπτικά βράδια μας χώρια

όπως το χέρι σου μουδιάζει κάτω απ το κεφάλι μου
όπως εκείνο το αστέρι τρεμοπαίζει
όπως κρυώνουμε στην πάχνη του ξημερώματος
όπως μιλάμε για φορές που αδικηθήκαμε 
ή για τα παραμύθια που μας λέγανε μικροί
όπως αυτή η ανακουφιστική ησυχία της φύσης

σχεδόν μη βαρυτικά και άχρονα 

μ αρεσει 2,5

μ αρέσει να λες πως θα προσπαθήσεις να έρθεις
και να μην έρχεσαι
να σε περιμένω και να το ξέρεις
αλλά να μην είμαι και σίγουρη
να γελάω από τώρα με το μελλοντικό μου συμπέρασμα:
αυτή η μελαγχολία ήταν ένα ψέμα ή
ο,τι μπορεί να συμβεί συμβαίνει ή
la vida es una tombola ή

κάτι άλλο από την συλλογή κλισέ μας 2017-18
φράσεις που μας κρατάνε ακόμα σε κίνηση
αλλά αυτά δεν έχουν να κάνουν με σένα

μ αρέσει να έχω κρατήσει το τελευταίο φιλί στο σταθμό
και κάποιες φωτογραφίες σου στην κάμερά μου
λίγο από το ρομάντσο όρθια και οριζόντια
με σάουντρακ το κύμα που σκάει στην ταλαιπωρημένη άμμο
λίγο από το ρομάντσο διαδικτυακά
όταν το ενδιαφέρον μας γίνεται εικόνες, στίχοι και μελωδίες

στις ελάχιστες συζητήσεις που έχουμε κάνει
σε κοιτώ στα μάτια
καθρεφτίζω με όλο μου το θάρρος την ψυχή μου
αφήνω τις σελίδες μου στη διάθεσή σου

αυτά που διαβάζω σε σένα
μου δίνουν εντυπώσεις που
ποτέ δεν πραγματοποιούνται
άκαυτα φράγματα επικοινωνίας

γι αυτό και μείναμε με τις ελάχιστες συζητήσεις
εγώ με το θάρρος μου
και συ με τα μάτια μου
ως εκεί έφτασε η αμοιβαία μας εκτίμηση

κάτι υπερφυσικό που ενώνει δυο ανθρώπους
αλλά ίσως έτσι το αντιλαμβάνεται μόνο ο ένας

να κολλήσω έρωτα

Αυτό το μονοπάτι, λένε, είναι σαν μια από χρόνια αμελημένη επίσκεψη στο υπόγειο:
θα φωτιστούν πράματα που είχες ξεχάσει εκεί κάτω, θα θυμηθείς παλιατζούρα που έκρυψες ή ξέχασες να πετάξεις- γενικά δεν ξέρεις καλά καλά τι θα δεις σε αυτή σου τη βόλτα

Ως τώρα, έχω δει 3 πράματα. Βασικά, έχω δει δύο ανθρώπους και ένα συναίσθημα.

Τις προάλλες έσκασε πρώτη φορά η αίσθηση της μοναξιάς, το παράπονο της ορκισμένης εργένισσας, η μελαγχολία του ανέκαθεν φαναριού. Ήταν όμως πιο βαθύ την πρώτη φορά. Είχε περισσότερο την χροιά τη εγκατάλειψης. Σα να φύγανε όλοι και να μ αφήσανε εδώ- πράγμα που δεν έγινε. Οπότε;
Σα να ήμουν ολομόναχη μέσα σε ένα μεγάλο σκοτεινό και άδειο δωμάτιο.

Μετά εμφανίστηκε η εικόνα της φίλης μου. Ένιωσα να μου λείπει απεγνωσμένα λες και είχα να τη δω δεκαετίες-επίσης δεν ισχύει. Με την εμφάνισή της, ένιωσα την ανάγκη να την αγκαλιάσω. Να την σφίξω στην αγκαλιά μου μέχρι να μου πει "ε, μαλάκα, πας καλά;". Αλλά να μην μου το πει. Να μείνουμε έτσι οριζοντιωμένες μέχρι να λιώσουν τα ρούχα μας και ακουμπήσουν τα δέρματά μας και όλο αυτό να μην είναι πια περίεργο.

Αγκάλιαζα τον εαυτό μου και δάκρυζα.

Η παραπάνω αίσθηση εγκατάλειψης γρήγορα πήρε τη μορφή της μοναξιάς λόγω έλλειψη ταιριού. Είδα στον πάτο των ματιών μου τη λαχτάρα να κολλήσω έρωτα επιτέλους. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Τι προφυλάξεις παίρνω και τι εμβόλια έχω κάνει και πώς πέφτουν αυτές οι άμυνες και αφού αυτό έρχεται όταν δεν το ψάχνεις τότε τόσο καιρό που δεν το ψάχνω πού είναι να έρθει να μου αστράψει μια ανάστροφη, να με πιάσει απροετοίμαστη ίσα ίσα για να λέω μετά ότι όλα έγιναν εκεί που το περίμενα λιγότερο;
Καταλαβαίνω την ανάγκη μου να κρατηθώ, να φιληθώ, να αγκαλιάσω, να χάσω ένα κομμάτι μου στον τζόγο των συναισθημάτων.
Πότε το είχα αυτό τελευταία φορά;
Ποιος δεν το θέλει τόσο που μέσα βαθιά να καίγεται;
Ποιος δεν επιθυμεί να είναι το μισό καρδιοχτύπι ενός άλλου;

Και σεις οι πρόσκαιροι δεν είστε κακοί αλλά να που καταλήξαμε.

Στις φωτογραφίες που χαζεύω φαίνεται αυτό το φως που μόνο οι ερωτευμένοι πλάι στα ταίρια τους εκπέμπουν. Και είναι ζηλευτό και μοιάζει αγνό και πώς στο διάολο το κάνουν;

(Και 3) τότε, σκέφτομαι, που με αγκάλιαζες στη νυχτερινή ψύχρα, φαινόταν να το απολαμβάνουμε και οι δυο

Ορίζοντας

Ορίζοντας
στο μικρό σου σπίτι
έχουμε πιάσει τις δυο άκρες
εσύ φρόυντ
εγώ νικ κέηβ
οι υποβρύχιες μουσικές σου μας τριγυρίζουν

Ορίζοντας
σκέφτομαι την πρώτη φορά
που ηρέμησα σ αυτή την άκρη
<μακρόσυρτο επιφώνημα>
γυμνή
ντυμένη
και απολαμβάνω την τελευταία

πώς θα με σερβίρεις απόψε;
στα κάρβουνα των ματιών σου ίσως
δε μου βρίσκονται λέξεις
μονάχα θωπεύματα και φιλιά
και δεν κάνω τον κόπο να στα πετάξω
ως εκεί που κάθεσαι

Ορίζοντας
λιώνω σα βούτυρο
κ αφήνομαι στον καναπέ σου
θα θελα να μαι το πρωινό σου
μα το ένστικτό μου κλωτσάει
και φεύγω

Περπατάμε τα ξημερώματα
ο ουρανός παίζει το αγαπημένο μου μπλε
Αυτοί είναι οι φίλοι μου, σκέφτομαι.

Καλοκαίρι και έξω οι πατούσες
κορίτσια με προβλήματα και ιστορίες να πουν
Οι φίλες μου!

Τα αεροπλάνα φεύγουν
και τους παίρνουν
μαζί τους

κικη

πιθανολογώντας μπορώ να πω
πως μάλλον δεν μπορώ να γράψω
γιατί τα χέρια μου βαραίνει είτε
το ποίημα του Δημήτρη που δεν έγραψα ποτέ είτε
η προδοσία του Απόλλωνα που
όσο κι αν νομίζω πως ξεπέρασα πάντα γυρνάει με τον έναν ή
τον άλλο τρόπο και φωλιάζει φοβισμένα
-μια προδοσία που φωλιάζει φοβισμένα, τι ενδιαφέρον-
όπως και να χει
τίποτα από τα δυο δε θα αλλάξει σύντομα
οπότε και μάλλον δε θα μάθω σύντομα την αιτία
για την συγγραφική αδράνεια
όπως και όλα τα υπόλοιπα
που με τραβούν στον πάτο της μικρής μας λιμνούλας.

πείτε μου όμως αν μπορείτε
πως ακόμα κι έτσι
σε κατάσταση βύθισης
και με τετράδια άδεια
και παρθένα
συνεχίζω να είμαι μια γυναίκα
που αξίζει να λάμπει κάτω από τον ήλιο
και την ντισκομπάλα

ακροπατούμε στο ίδιο μας το σπίτι
κρυμμένοι κάτω από ξεραμένα φύλλα
τα ιπτάμενα έντομα οι μεγαλύτεροι εχθροί
κι ο μυστήριος λάκκος πάνω αριστερά συνεχίζει να υπάρχει
όταν γυρνάς το κλειδί στην κλειδαριά
όταν καθόμαστε σε δυο μέτρα γη με τα βιβλία μας στα χέρια
όταν το βλέμμα σου βολτάρει ανακριτικά επάνω μου
και πάει λέγοντας.
ωστόσο, η συνέχεια της κούρσας δίνει μια νότα αισιοδοξίας 
κι όσο δεν φτάνουμε έχουμε ακόμα οπότε τι αγχωνόμαστε; 
στο συγκεκριμένο σημείο οι κενές σελίδες θροίζουν μανιασμένες
ενός λευκώματος κακογραμμένου, ανυπόφορα απογοητευτικού.
η χαμένη στρογγυλάδα των αριθμών βαρένει το άθροισμα
το τρομακτικά πολύ  χρησιμοποιημένο μαξιλάρι επίσης
αυτό το δόντι που όσο πάει και στραβώνει ή δεν αλλάζει
και πού και πού το ξεχνάω ή το θυμάμαι 
και οι μνήμες χωρίς ημερομηνία δημιουργίας ή λήξης
χαμένες κι αυτές στις καμπύλες του χρόνου

ΑΝΝΑ

ας της πει κάποιος πως την ψάχνω
με έναν τρόπο περίεργο και πρόχειρο
ρομαντικό
με έναν τρόπο που με κουνάει απ τη θέση μου
σαν παγιδευμένο τρωκτικό




να φτάσω τη μέση της και τα μαλλιά της


να μάθω επιτέλους όσα έχασα από τα μυστικά της

Συνοπτικά

Ήταν ένας μήνας όλο αυτό;
ήταν ένας μήνας όλο αυτό
Το μυαλό μου καπνίζει ασταμάτητα
και το σώμα συνεχίζει να χορεύει
(άτσαλα)

15/5:δε μου σηκώνεις το τηλέφωνο. είμαι μια βδομάδα στην κόψη του ξυραφιού
 το νιώθω κάτω από τα πόδια μου να ταλαντόνεται ελαφρώς από το βάρος μου
 "θα πηδήξει ή δε θα πηδήξει" αναρωτιούνται
 στο κενό
16-20/5: ας αναβάλω τα πάντα γι αργότερα [σκέφτηκα] ή ποτέ κι ας δούμε πως είναι να βγαίνεις και   να πίνεις και να χορεύεις
σχετικά με την κθημερινότητά μου το τελευταίο τρίμηνο και εξής,
να πω/γράψω επιτέλους αυτό που σκέφτομαι τα βράδια που μένω σπίτι μου
 πόσο μικρό, ανούσιο, ανώφελο και ψυχοφθόρο είναι αυτό που κάνω! η εκτός εαυτού δραστηριότητα, η ανυπαρξία ρουτίνας, η αποσυντόνιση από τα ειλικρινή θέλω, η απομάκρυνση από τις  πραγματικές μου ανάγκες, η αποταύτιση από τα ιδανικά και τα πιστεύω ΚΑΙ πάνω και πέρα από όλα, εδώ που τα λέμε,αυτό το σταδιακό ξέφτισμα της μνήμης και το στρογγυλοκάθισμα εκείνης της κακής λήθης που περισσότερο μοιάζει να προκύπτει από την απομάκρυνση από τον εαυτό παρά από το αλκόλ.
21/5:τώρα είμαστε σίγουρα φίλοι
23/5:παίρνω το σάκο μου και το γλαστράκι μου
23-26/5:φιλοξενούμαι
27/5:βάζω τα κλάματα και το σκάω
27-31/5+1/6: είμαι φυγάς
 ταυτόχρονα ξεχνάω κάπου τα λογικά μου, νιώθω ότι ηρεμώ αλλά μου λείπει το κάπνισμα και το φλερτ. θέλω να απέχω από αυτά που η μάνα μου θα αποκαλούσε άστατη ζωή -το γράφω και γελάω-
τα γενέθλια όμως είναι μια μεγάλη παγίδα και πέφτω μέσα, ρίχνω κι άλλους μέσα και είναι η καλύτερη επιστροφή στροφή καταστροφή
2-3/6: εδώ χρειαζόμαστε τουλάχιστον δυο μέρες για τον εορτασμό των γενεθλίων μου
5/6 και ως σήμερα: θέλω να μαστε φίλοι μα οι δυο μας φαίνεται να μην έχουμε και πολλά να πούμε και ίσως φταίω εγώ σίγουρα φταις και συ αλλά πιο πολύ φταις που δεν έχουμε και πολλά να κάνουμε. ίσως ποτέ δεν είχαμε στην τελική. χωρίσαμε πιο νωρίς απ ότι πιστεύαμε.
6-13/6:μέρες συνεχούς υπνηλίας
9/6:την μεγαλύτερη παγίδα στη βάζει το μυαλό
10-11/6:περιμένω. βγαίνω. απογοητεύομαι. χορεύω. φεύγω.
13-15/6: κάτι ακόμα να ανησυχώ//κάτι ακόμα να ελπίζω

@

στην τσίτα
τον μπούλο
στ αρχίδια μας
κουκούλα, τσιγάρο, αλκόλ, κλάμα
σε εμβρυακή στάση
(ερωτική) απογοήτευση
το κινητό ως σκανδάλη
βαβούρα
δε με χωρά ο τόπος
έξω
μέσα
ούτε μόνη ούτε με παρέα
τηλέφωνα
νεκρές οθόνες
μπορώ
δε μπορώ
καύλα
σώμα
ύπνος
σχέδια
ιδρυματοποίηση
κατανόηση
μοναξιά
όλα στο μυαλό
επίσης
μόνο
παραίτηση
εξουθένωση ως την καταβολή

Κ όπως κλισέ

[ζωγραφίζω συννεφάκια γύρω από έναν ακιδωτό ήλιο, ακούω νάιν ιντς νέηλς, πρέπει να γράψω κάτι συγκεκριμένο αλλά μου έρχοντε μόνο αφηρημένα συνηρμικά πράματα]

Πάλι αισθάνομαι τις σκέψεις μου να τρέχουν σπηνταρισμένες.
Ταυτόχρονα το σώμα μου κυρίως αρνείται να γράψει, να πληκτρολογήσει, να φάει, να σταθεί σωστά, να με βγάλει ασπροπρόσωπη. Όλη αυτή η εγκεφαλική υπερδαστηριότητα φαίνεται να θέλει να διοχετυθεί αποκλειστικά στον χορό.
Άρα οι χορευτικές μου φιγούρες είναι η τέχνη μου;

~

Είμαστε στο πάρτυ και κοιτάζω τον κλοιό των φίλων μου που περνάν καλά και σκέφτομαι πράματα σχετικά με ξύλινα πατώματα λερωμένα με ποτά και χαρούμενα πέλματα που τη βρίσκουν να χτυπιούνται σε εσωτερικούς χώρους με περίεργα φώτα και μες τον καπνό. Βρίσκω σε καθέναν τους κάτι που ενεργοποιεί το ευαίσθητο σημείο μου και λέω "α! οι φίλοι μου!"

Παράλληλα, μου έρχεται στο νου μια υπενθύμιση του ότι μου λείπει ένα ζεστό χέρι να κοιμάται πάνω στην κοιλιά μου κάτω από το σκέπασμα. Μου εξηγώ πως το κυνήγι μου γι αυτό το χέρι μπορεί να καταλήξει ανήθικο και μου απαντώ να μην υπεραναλύω τα πάντα πια.

Είμαι στο πάτωμα της κουζίνας και κοιτάζω προς τα πάνω σαν κουτάβι που του είπαν ένα καλούτσικο ανέκδοτο. Με σηκώνει η Γ και σπάω τον Λ που υποτίθεται με χόρευε αλλά γύρισε να μπει στην κουβέντα των από πίσω μια στιγμή (τον σπάω πώς;).

Παρόλα αυτά, σφηνώνει στο μυαλό μου μια περιεκτικότατη περίληψη της σύγχρονης πραγματικότητας έξω απ αυτό το σπίτι και μένω να το σκέφτομαι, χορεύοντας φυσικά.

~

Ο χορός ως τρόπος άμυνας

Ταυτόχρονα κι επίθεσης

~

Φιλιά στα χείλια όλων των φίλων μου. Των χορευταράδων, των αστείων, των υπερβολικών, των δασολόγων, των άπλυτων, των νέων, των παλιών.

η ετοιμότητα ως αρετή

η ετοιμότητα ως αρετή

τα γυμνά πόδια

οι φίλοι

οι μικρές ώρες

η φλοκάτη

το ράντσο

κάθε λεωφορείο

ο,τι μας φέρνει πιο κοντά και ταυτόχρονα το κύμα που μας απομακρύνει

Αϋπνία/Αγρυπνία 2

δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια και είναι τόσο απλό
το μυαλό μου τρέχει και νομίζω όπου να ναι θα κουραστεί και θα σβήσει
συνειδητοποιώ ότι και τα μάτια είναι ενεργά 
μήπως ξημερώνει; φοβάμαι πως μπαίνει φως από τις χαραμάδες των παντζουριών
αν έπεσα στο κρεβάτι στις 2 και γυρίζω πλευρά και σκέφτομαι τα πάντα
τι ώρα μπορεί να είναι τώρα
όλη αυτή η ενέργεια
όλη.αυτή.η.ενέργεια.
ένας δεύτερος εαυτός που θέλει να ανοίξει την πόρτα και να κατακτήσει τον κόσμο
ο ύπνος δεν του αρκεί
είναι 3.30
έχω κάνει ριβιού της μέρας που μόλις πέρασε, θολό πλάνο της μέρας που έρχεται, μια λίστα πραγμάτων που να λάβω υπόψιν μου για το γενικό στρατηγικό σχεδιασμό της κατά τα άλλα ανέμελης και όσαφέρνειοάνεμος ζωής μου.
αλλαγή πλευρού
αλλαγή πλευρού
ανάθεμά σας χέρια δεν ξέρω τι να σας κάνω
αλλαγή πάλι

δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια κι ίσως είναι τα χέρια του κόσμου όλου που λείπουν από γύρω μου

κοιμόμαστε δίπλα δίπλα
έχουμε αφήσει την μπαλκονόπορτα μισάνοιχτη και την patti smith να τραγουδάει χαμηλόφωνα, ξανά και ξανά τα ίδια τραγούδια.
δίπλα δίπλα σε ένα μονό κρεβάτι σκεπασμένοι με τη μωβ κουβέρτα.
ανοίγω τα μάτια, κοιτάζω το ταβάνι και πρέπει να σε ενημερώσω ότι έξω φυσάει.
σε σκουντάω, "φυσάει έξω"
λες κάτι ακαταλαβήστικο και γυρνάς στο πλάι
απ την πλευρά που είμαι εγώ
και μ αγκαλιάζεις ατσούμπαλα γιατί δεν έχεις ανοίξει τα μάτια σου ούτε για μισό δευτερόλεπτο.

ξύπνησα για να σου πω ότι φυσάει μα τώρα έχω να σου πω και τόσα άλλα
πόσο όμορφος είσαι, ας πούμε.
πόσο αγαπώ το στέρνο σου, ίσως.
πόσο πολύ

[πρόχειρο από την 1/6/14]

Στη Γ.

Σε κοιτώ και με κοιτάς πίσω 
και μιλάμε χαλαρά ή δε μιλάμε
Μοιραζόμαστε τσιγάρα και βρίσκω μυστικά στον τρόπο που πλησιάζεις στα δάχτυλά μου' μα είναι μόνο φαντασία.
Και η εκφραστικότητα του προσώπου σου με συνθλίβει και σπέρνει φιλιά στα χείλη μου.
Είσαι το μόνο γλυπτό που θα έπαιρνα στο κρεβάτι μαζί μου.
Η μόνη αγία της ορθόδοξης εκκλησίας που θα έλουζα με ευχαρίστηση. 

Αγριολούλουδο. 
Πιθανότατα μωβ, εύθραυστο στην όψη. Μπλεγμένο στα απάτητα βράχια ενός ελληνικού νησιού. Δεν τολμά να τ ακουμπήσει κανένα ζωντανό-από σεβασμό. Τόσο όμορφο και ιδιαίτερο λουλούδι. Αν το έβλεπε κάποιος από πόλη, θα έβαζε τα κλάματα από δέος. Θα ήθελε σίγουρα να το αγγίξει. Αλλά πώς; Με τι χέρια; Τα βρωμόχερα του αστικού μύωπα; Κι όταν βρέχει; Δροσίζεται και βρέχεται και οι σταγόνες αρνούνται να κυλήσουν από πάνω του. Κι όταν φυσάει; Του δίνει και καταλαβαίνει στον χορό. Λικνίζεται σαν μπαλαρίνα της φύσης.

Ε, τι όμορφο λουλούδι που είσαι! 

οργή οργή οργή

είναι η έλλειψη νικοτίνης ή η δυσκολία διαχείρισης των νέων δεδομένων;

κάπου ανάμεσα στο να μη σε προσβάλλω και το να μη σου πω ψέμματα
γιατί το ψέμα συνεπάγεται προσωπική καταπίεση

είναι ένα μεταίχμιο που δεν μπορείς ή δε θέλεις να καταλάβεις
εγώ κι εσύ σε τελείως διαφορετικά σημεία της διαδρομής
μια σχέση εξ αποστάσεως στον ίδιο χώρο

οργή από τα βάθη του κορμού μου που εκφράζεται με κάθε λάθος τρόπο
με λάθος επιλογές και αντιδράσεις
της οποίας τα αίτια δε θέλω να εκφράσω
είναι σοβαρότερα του εαυτού

θυμάσαι τότε που πήγα να σε σπρώξω από το μπαλκόνι;

είσαι ένα κάστανο

το δεύτερο πιο καταθλιπτικό φαγητό των είκοσί μου χρόνων

μια απόγνωση που εάν εκφραστεί, είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει επιστροφή ή όχι
συνεχίζουμε να τα βάζουμε όλα κάτω από το παραγεμισμένο μας χαλί, ακόμη κι αν σας συμβουλεύω να μην το κάνετε

---

νόμιζα ήταν ελιά στην πλάτη μου που μεγάλωνε
τελικά ήσουν εσύ και όσες φορές προσπάθησα να στο πω δεν κατάλαβες τι σημαίνει αυτό για μένα
-τι όμως μπορεί να σημαίνει αυτό για σένα;-
δε λες να φύγεις
πώς να σταματήσω την εξάπλωση;
τη μέρα που σου εξήγησα πως δεν θέλω να σε φιλοξενώ πάνω μου πια
απάντησες με θράσος πως δε γίνεται αυτό
πως δεν είναι εφικτό
-για σένα-
προσπαθώ ακόμα κι ας εκμεταλλεύεσαι την αδυναμία μου να βλέπω τι γίνεται στην πλάτη μου

σχετικά με το χθεσινό μου όνειρο: έκανες μια εμφάνιση. δε θυμάμαι αν μου είπες κάτι ή σου είπα κάτι πριν σε φτύσω με οργή και σε πετύχω στο μάτι ακριβώς
το βλέμμα που μου 'δωσες μετά από αυτό ήταν ο,τι χειρότερο και με επανέφερε στην (κατά τα άλλα ονειρική) πραγματικότητα. με μαλάκωσε και με έκανε να μετανιώσω τόσο
γιατί ήσουν εσύ ή γιατί ήταν κάποιος γενικά, δεν θα μπορέσω να το απαντήσω αυτό ποτέ.
η εξήγηση του ονείρου είναι πολύ απλή: χάσου από την πλάτη και τη ζωή μου

---

και κάτι τελευταίο για κλείσιμο
που το σκέφτομαι συχνά ανάμεσα στα νερόβραστα φασόλια, τις καμένες φακές και τα λεωφορεία:
το χόρτο μας χωρίζει
πήρε τη θέση μου στην καθημερινότητά σου
κι αν είχα να σου γυρίσω θα με 'παιρνες τηλέφωνο
κι αφού δεν έχω ξεχνάς να με καλέσεις
κι όταν μιλάμε κοιτάς πάνω απ το κεφάλι μου τους περαστικούς
γιατί κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα για μερικές τζούρες.
"μπα, όχι, δεν είναι έτσι. τι λες; με προσβάλλεις! αν είναι δυνατόν που το σκέφτηκες αυτό για μένα! πώς σου ήρθε; και ξέρεις κάτι αν..."