γενέθλια αναμνήσεων

πέρυσι τέτοια ώρα ήμασταν μαζί στο σαλόνι σου.
εγώ ξαπλωμένη ανάσκελα στον καναπέ και συ ξαπλωμένος πάνω μου με το κεφάλι στο στήθος μου.
τεντώθηκες και σταμάτησες την ταινία,
να έχεις ο,τι θέλεις, μου ευχήθηκες.
εσένα, σκέφτηκα αλλά δεν το είπα αφού το ήξερες
και η ευχή μου έπιασε για κάμποσο και σ είχα και εσύ είχες εμένα όχι κτητικά με αίσθηση ιδιοκτησίας και ζήλιες και τέτοια

τα πιο όμορφα γενέθλια όλων των ως τώρα χρόνων τα πέρασα μαζί σου
και σήμερα δε γιορτάζω τη γέννησή μου
αλλά την ανάμνηση του πέρσι

και τώρα τι θες; -είπες- πάμε να βρούμε κανένα ζαχαροπλαστείο ανοιχτό;
γιατί;
ε, όταν κάποιος έχει γενέθλια τρώει κάτι γλυκό

(μα, τι παιδί που είσαι)

εσύ στις 9:35

ξεπετάγεσαι μπροστά μου κάθε φορά που έχω μια ιδέα,
γίνεσαι ο αέρας ανάμεσα σε μένα και την ιδέα μου αυτή και
μου την χαλάς.
ό,τι ανακαλύπτω, το ήξερες εσύ πρώτος και
τώρα μου εύχεσαι "χαρούμενα χριστούγεννα" και
με αποκαλείς όπως οι μισοί μου φίλοι και
αναρωτιέμαι πώς γίνεται να μην σου ανέφερα ποτέ ότι τα χριστούγεννα για μένα δεν υπάρχουν και
ότι δεν τα συμπαθώ και
ότι φέτος αποφάσισα να μην φάω γλυκά ή οτιδήποτε θα μπορούσε να ήταν ζωντανό και
τα πάω εξαιρετικά και
θα το ήξερες αν αντί για προκάτ ευχή έπαιρνα λίγο ενδιαφέρον

"δεν είμαστε πια μαζί"x∞

μερικές φορές διαβάζοντας ένα βιβλίο σκέφτομαι πως ο συγγραφέας υπερβάλλει και πως ό,τι περιγράφει δεν μπορεί να συμβεί στ' αλήθεια. όπως, ας πούμε, όταν μια σκέψη επαναλαμβάνεται στο μυαλό του ήρωα, βυθίζοντας την καρδιά του ολοένα και πιο βαθιά σε σκοτεινά και (άρα) παγωμένα νερά.
μια καρδιά μελανιασμένη και αχρηστεμένη από το κρύο να κρέμεται από το σώμα του πρωταγωνιστή, να ξεπηδά από το στέρνο του και να χάνεται σε μια ελαφρώς ταραγμένη θάλασσα. εγώ έτσι το φαντάζομαι. και, στο μυαλό μου, έχει τα μάτια σφαλισμένα με δύναμη-έχει συγκεντρώσει όλη του τη δύναμη στα βλέφαρα και τις σφιγμένες γροθιές.
και ενώ γίνονται αυτά σκέφτεται τη φράση που έσκισε το στέρνο του, για παράδειγμα, "δεν είμαστε πια μαζί"

Τα ξένα χέρια/Ευχές-Επιθυμίες/2013 καλώς μας βρήκες

Πέρασα το κατώφλι του νέου έτους με το αριστερό γιατί οι ισορροπίες σε αυτή την όχθη του ποταμού που βρίσκομαι τη δεδομένη περίοδο είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες και δεν είμαι ακόμα έτοιμη να χαλάω και να φτιάχνω το ίδιο μου το πλεκτό μόνη, σαν άλλη πιστή Πηνελόπη που βρίσκεται για 20 ολόκληρα χρόνια στην αναμονή. Από τη στιγμή που ο Οδυσσέας στην περίπτωσή μου δεν έχει ανθρώπινη υπόσταση, η όλη διαδικασία φαντάζει όχι μόνο περιττή αλλά και απερίσκεπτη.

Το βράδυ της παραμονής έμεινα ξύπνια όσο χρειάστηκε ίσα ίσα για να μάθω ποιος θα έχει την τύχη με το μέρος του φέτος, σε ποιον έπεσε το τσίγκινο φλουρί. Η βασιλόπιτα έστεψε με το στεφάνι της τύχης την Παναγία για φέτος και το σασπένς χάθηκε όσο γρήγορα εξαφανίστηκε  και το δεύτερο μπουκάλι κόκκινο κρασί από μπροστά μου.  

Κοιμήθηκα με τα ρούχα και είδα εφιάλτη. Δεν πήρα την πρωτοβουλία να ευχηθώ «καλή χρονιά» σε φίλους, γνωστούς και άγνωστους’ εκτός από δυο-τρεις που γνώριζα ήδη τι περιμένουν από το νέο έτος και σκέφτηκα να τους φουσκώσω την αισιοδοξία δίνοντάς τους ένα σκούντημα προς αυτό που αναζητούν.  Παράλληλα, προσπάθησα να ευχηθώ όμορφα και εξίσου «χρήσιμα» πράματα σε εκείνους που μου ευχήθηκαν πρώτοι αλλά νομίζω πως δεν τα κατάφερα με μεγάλη επιτυχία. Μάλλον  φταίει το γεγονός ότι πιστεύω πως εκτός από την υγεία που απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως, οτιδήποτε άλλο είναι άκρως προσωπικό και, ταυτόχρονα, δεν θα ευχόμουν ποτέ κάτι σε κάποιον αν δεν το εννοούσα. Επομένως οι ευχές μου μάλλον σε ορισμένους ακούστηκαν «λίγες» ή ίσως ορισμένους τους έπιασαν απροετοίμαστους.

Μέσα σε ένα σύννεφο ειρωνείας και λαιμαργίας για αξιέπαινα κατορθώματα, σχημάτισα κι εγώ με τη σειρά μου μια λίστα με αποφάσεις-επιθυμίες που θα θελα να πραγματοποιήσω μέσα στο 2013. Προσωπικά, νιώθω την αίσθηση της «νέας αρχής» το φθινόπωρο, που επιστρέφουμε στη ρουτίνα 100% όπως και να έχουμε περάσει το καλοκαίρι μας. Τότε μου φαίνεται πως είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιου είδους λίστες και σκέψεις. Όμως, κάθε παραμονή νοσταλγώ κατά μία έννοια τα κλισέ των γιορτών κι έτσι ενδίδω και στο συγκεκριμένο. Η λίστα μου αριθμεί, λοιπόν, 26 αποφάσεις-επιθυμίες και μπορώ να στοιχηματίσω πως τουλάχιστον κατά το ήμισυ είναι ίδια με την οποιαδήποτε λίστα θα διαβάσεις τις μέρες αυτές που διανύουμε φέτος όπως επίσης και όσο υπάρχει η ανθρωπότητα.

Δυστυχώς για κάποιο ηλίθιο λόγο έσβησα την περσινή μου λίστα και δεν έχω τη δυνατότητα να τη συγκρίνω με τη φετινή. Είναι εκείνες οι αποφάσεις-επιθυμίες, που διαφέρουν κάθε χρόνο και διαφέρουν από όλων των άλλων, που αποτελούν μικρά δείγματα του ποιος ήσουν πέρυσι και πού νόμιζες πως θες να πας. Εκείνες είναι που, είτε υλοποιούνται είτε όχι, δείχνουν κατά πόσο οι μέρες, που σε χωρίζουν από τη στιγμή που κάθισες και έκανες τη λίστα σου, σε έχουν κάνει σοφότερο, ωριμότερο ή και αντίστροφα.

Και, τέλος πάντων, για να μην σε κουράζω, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που μου έστειλε το κομμάτι που έχω στο ρηπήτ ενώ γράφω το συγκεκριμένο κείμενο’ εσένα που με διαβάζεις κάθε τόσο και μου λες τη γνώμη σου για τα κείμενά μου’ αλλά και εσένα που με εμπνέεις με τα δικά σου κείμενα και με αφήνεις να ταυτίζομαι με τους ήρωές σου.

Υ.γ.: θα είχε ενδιαφέρον να μοιραζόσουν μαζί μου τα δικά σου ρεζολούσιονς