τώρα που γίναμε πολλοί δεν χωράμε στο κεφάλι μου ή στη μέρα μου στο ημερολόγιό μου ή στο κρεβάτι μου. αποτυγχάνουμε να κάνουμε βασικά καθημερινά πράματα καταλήγουμε να μην κάνουμε τίποτα γιατί είμαστε τεμπέληδες και αγχωμένοι. όλη μας η ύπαρξη μοιάζει με το ξεφύλλισμα ενός φωτογραφικού λευκώματος από το μέλλον
χαζεύουμε τι θα μπορούσαμε να είχαμε καταφέρει και αυτό μας φοβίζει τόσο που τελικά μας είναι αρκετό

141

η σκέψη μου έχει κολλήσει σε δύο πράματα

1. τις πάρα πολλές εργασίες που εκκρεμούν και ζητούν την προσοχή μου και παρόλο που δεν κάνω κάτι δραστικό γι αυτό και απλά επιμένω στη σκέψη, όλο αυτό κάθεται πάνω μου σαν φορτίο και με καταβάλει.
2. την εξής εικόνα: εγώ, ξαπλωμένη σε κάποια έκταση γρασιδιού, με τα χέρια τεντωμένα και τα πόδια γυμνά. τα μπράτσα μου να γαργαλιούνται απ τον ήλιο κι ενίοτε από κάποια αδέξια χορταράκια.

μεταξύ μας, η μάνα ξέρει.
η μάνα δεν είναι τρελή.
μπορεί να διαβάσει τα πάντα σε μια έκφραση του προσώπου του παιδιού της.
μπορεί απ τον τόνο της φωνής να καταλάβει.
αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό για το αντικείμενο της πιο συνεπούς μελέτης της
τότε για τι πιστεύετε πως μπορεί να το κάνει;
ας μην κοροϊδευόμαστε