στο ταβάνι

τι περιέργο που είναι να σαι ερωτευμένος, σκέφτομαι.
μιλάω στο ταβάνι έτσι όπως είμαι ξαπλωμένη στον καναπέ και μιλάω σε σένα
και σου λέω "τι περίεργο που είναι να σαι ερωτευμένος".
κι επειδή θυμάμαι ότι κάθε φορά που σου λέω κάτι τέτοιο χαζό και παιδικό με σφίγγεις στην αγκαλιά σου και με λιώνεις
γυρίζω στο πλάι και βάζω τα χέρια μου έτσι γύρω απ την κοιλιά μου για να μοιάζει σα να μ αγκαλιάζεις.
 τι περίεργο που είναι! δε συμφωνείς;

όταν είμαι μόνη στο σπίτι κάποιες φορές κάνω πράγματα που δεν μπορώ έπειτα να εξηγήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό//και φυσικά δε θα μάθεις ότι έκλαψα για σένα σήμερα. ούτε ότι είμαι εδώ που είμαι για σένα τελευταία

φτιάχνω μια playlist που λες. μια playlist με τραγούδια που μου θυμίζουν εσένα.
το πρώτο μου το φερε τυχαία το youtube μπρος τα μάτια μου. το άκουσα καμιά δεκαριά φορές. ωραία ήταν. το δεύτερο το έψαξα μόνη μου. αυτό ήταν. δε συνέχισα. ο nikolas είπε "but when I get home to you" και γω ένιωσα κάτι μέσα μου να λείπει και κάπου αργότερα είπε "when I'm home
everything seems to be right". κι έπεσα στο πλάι κ άρχισα να κλαίω με λυγμούς βουτηγμένη στο μαξιλάρι. και φώναξα "πού είσαι;" και ο nikolas επαναλάμβανε "tight, tight, tight, tight, tight, tight, tight..."

τα ίχνη σου

τσαλακωμένα σεντόνια
το τασάκι γεμάτο στο μπαλκόνι
δυο ποτήρια νερό δίπλα στο κρεβάτι
δυο πιάτα με ψίχουλα στο τραπέζι
η πόρτα ξεκλείδωτη
ο σύρτης να κρέμεται στο πλάι
-ίχνη του ότι πέρασες από δω-

ο σύρτης περασμένος
η πόρτα κλειδωμένη
οι δείκτες του ρολογιού να αντηχούν σ όλο το σπίτι
το μονό κρεβάτι τεράστιο
το μπαλκόνι άδειο
μονάχα το ένα ποτήρι να συνεχίζει να γεμίζει και ν αδειάζει
-ίχνη του ότι πέρασες από δω-