Για όλα

Αυτό το πέπλο που δε φαίνεται

Και ούτε θα μπορούσε κάποιος λαθεμένα να αποκαλέσει «αύρα»

Αυτό που σε τυλίγει σα να σαι το πιο εύθραυστο και πολύτιμο κρύσταλλο

Και το βλέπω μόνο εγώ

Έρχεται σε αντίθεση με ό,τι εισπράττουν οι υπόλοιπες αισθήσεις μου

Κλείνω τα μάτια και

Είσαι μια σκιά

Μια απουσία

Μια ανάμνηση που πρόλαβε να με προδώσει

Ένα ακόμη σπίρτο

Μερικά πολύ γλυκά λόγια και βλέμματα

Διάφορα σε χρόνο παρελθοντικό, ξεχειλωμένα, τραβηγμένα, πλαστικά

Ανοίγω τα μάτια και

Είσαι η μούσα

Οι στιγμές που έπρεπε να είχαν αποτυπωθεί

Τα μόνα μάτια

Τα μόνα χείλη

Τα μόνα χέρια

Όλες οι ιδέες

Όλα  τα κίνητρα

https://www.flickr.com/photos/maisiecousins/6772907818/in/photostream/

1:03 μ.μ.
με μια κοπέλα στα δεξιά και ένα παχουλό άσπρο κουτάβι στα αριστερά
ο έρωτας του δημοτικού γλιστράει στο μικρό δρομάκι κάτω απ το μπαλκόνι μου
πάνω που αναρωτιέμαι για τα πάντα
μια ξεχωριστή αχτίδα πέφτει καταπάνω του εδώ στην αρχή του καλοκαιρινού μεσημεριού
μάλλον επειδή είναι ευτυχισμένος

ποια είναι η πρώτη ύλη της ευτυχίας;

Στα αποχαιρετιστήρια γράμματα που σου γράφω στο μυαλό μου χρησιμοποιώ πένα με μαύρο μελάνι και κάνω εκπληκτικά καλλιγραφικά γράμματα.

(γράμματα-γράμματα)

Τα γράφω ενώ κοιμάσαι στο κρεβάτι μας, στη μεριά σου (δεξιά) στο πλάι. Δεν έχω αποφασίσει που θα ήταν καλύτερο να τ' ακουμπήσω. Ξεκλειδώνω την πόρτα προσεκτικά ενώ έχω αφήσει τη βρύση να τρέχει (να νομίζεις ότι πλένομαι αν μ' ακούσεις). Την κλείνω αφότου έχω ντυθεί, καλώ το ασανσέρ, φεύγω.

Στο μυαλό μου, δεν έχει υπάρξει πιο πικρή "έξοδος" από το διαμέρισμά σου. Βιάζομαι να φύγω, αφενός, για να μη σε δω και με σταματήσεις είτε ακούσια είτε εκούσια και, αφετέρου, γιατί η λύτρωσή μου μοιάζει να ξεκινά δυο βήματα πέρα από την εξώπορτά σου. Καθώς παίρνω το λεωφορείο νιώθω σταδιακά όλο και πιο μακριά από την συναισθηματική ομηρία σου.
Πού να ξερες τι σκέφτομαι.!

και ότι είχες δίκιο πως τίποτα δε θα 'ναι όπως πριν