Το Αντίο

Τις τελευταίες μέρες βλέπω τον ίδιο εφιάλτη: 
το αντίο καμουφλαρισμένο ως άνθρωπος στέκεται απέναντί μας. κινείται όπως κι εμείς. μοιάζει σαν παγιδευμένος κλώνος μας μέσα σε γυάλινο κουτί. μιμείται τις εκφράσεις μας. όταν πάμε να το προσεγγίσουμε έρχεται κι αυτό. αν απομακρυνθούμε, απομακρύνεται επίσης.
άμα του 'δινα μια, θαρρώ, θα 'χα εφτά χρόνια γρουσουζιά. 
Κι έπειτα βαριανασαίνω ώσπου να με πάρει ο ύπνος.

με αφορμή αυτές τις σκέψεις έγραψα 2 παρόμοια χαϊκού

Το αντίο στέκεται δυο μέτρα απέναντί μας

Μιμείται την κάθε μας κίνηση

Σαν παγιδευμένος κλώνος μας σε γυάλινο κουτί

Το αντίο καμουφλαρισμένο σε όμοιό μας άνθρωπο

στέκεται απέναντί και μας μιμείται

σαν παγιδευμένος κλώνος πίσω από γυάλινο/διάφανο τείχος

να μαζέψω όλες εκείνες τις φορές που δεν έμαθες πως υπήρξαν
να τις βάλω σε ένα κουτί και να στις δώσω.
ή καλύτερα να τις κάνω έναν μπουκέτο
να μπορείς να τις βλέπεις να μαραίνονται μέρα με τη μέρα

Αχόρταγα

Αχόρταγα

Είναι ο μόνος τρόπος που μπορούμε να το κάνουμε

Ερωτικό κατοχικό σύνδρομο

Οι σύντροφοι έρχονται και πάνε

Τι έκπληξη μπορεί να επιφυλάσσει για την ψυχή η εναλλαγή τους;

Όχι από επιλογή

από ανάγκη, από ανωτέρα βία, από συνδυασμό περιπτώσεων

Τυλίγουμε το χρυσόχαρτο των σχέσεών μας για όταν ξεμείνουμε.

Στερούμαστε τη σπάταλη απόλαυση που ακολουθεί την έξαψη του έρωτα

έτσι θα διαρκέσει περισσότερο  (;)

Αμφιβάλλω

Κι αν είχα αμφιβάλλει από την αρχή

τώρα δε θα μετρούσα τις ασήμαντες μετάνοιες

που μας κράτησαν μακριά