141

η σκέψη μου έχει κολλήσει σε δύο πράματα

1. τις πάρα πολλές εργασίες που εκκρεμούν και ζητούν την προσοχή μου και παρόλο που δεν κάνω κάτι δραστικό γι αυτό και απλά επιμένω στη σκέψη, όλο αυτό κάθεται πάνω μου σαν φορτίο και με καταβάλει.
2. την εξής εικόνα: εγώ, ξαπλωμένη σε κάποια έκταση γρασιδιού, με τα χέρια τεντωμένα και τα πόδια γυμνά. τα μπράτσα μου να γαργαλιούνται απ τον ήλιο κι ενίοτε από κάποια αδέξια χορταράκια.

μεταξύ μας, η μάνα ξέρει.
η μάνα δεν είναι τρελή.
μπορεί να διαβάσει τα πάντα σε μια έκφραση του προσώπου του παιδιού της.
μπορεί απ τον τόνο της φωνής να καταλάβει.
αν δεν μπορεί να το κάνει αυτό για το αντικείμενο της πιο συνεπούς μελέτης της
τότε για τι πιστεύετε πως μπορεί να το κάνει;
ας μην κοροϊδευόμαστε 

Το Αντίο

Τις τελευταίες μέρες βλέπω τον ίδιο εφιάλτη: 
το αντίο καμουφλαρισμένο ως άνθρωπος στέκεται απέναντί μας. κινείται όπως κι εμείς. μοιάζει σαν παγιδευμένος κλώνος μας μέσα σε γυάλινο κουτί. μιμείται τις εκφράσεις μας. όταν πάμε να το προσεγγίσουμε έρχεται κι αυτό. αν απομακρυνθούμε, απομακρύνεται επίσης.
άμα του 'δινα μια, θαρρώ, θα 'χα εφτά χρόνια γρουσουζιά. 
Κι έπειτα βαριανασαίνω ώσπου να με πάρει ο ύπνος.

με αφορμή αυτές τις σκέψεις έγραψα 2 παρόμοια χαϊκού

Το αντίο στέκεται δυο μέτρα απέναντί μας

Μιμείται την κάθε μας κίνηση

Σαν παγιδευμένος κλώνος μας σε γυάλινο κουτί

Το αντίο καμουφλαρισμένο σε όμοιό μας άνθρωπο

στέκεται απέναντί και μας μιμείται

σαν παγιδευμένος κλώνος πίσω από γυάλινο/διάφανο τείχος